มิตรภาพของน้องแอนจี้

เมื่อวานไปกินข้าวตอนเย็นที่ ร้าน.. (จำชื่อไม่ได้) กับบ้านคุณอา อาม่า น้าสาว น้องทีเจ แอนจี้ แล้วก็เจ้หยก พอกินไปได้ประมาณ 10 คำ ก็เริ่มอิ่ม และ ต้องลุกไปดูแลน้องแอนจี้ เพราะว่า น้องแอนจี้เอาแต่วิ่งเล่น ประมาณ 1 ชั่วโมงกว่าๆ ได้

และแล้ว... จากแอนจี้ กับทีเจ วิ่งเล่นกันอยู่ 2 คน ก็มีน้องอีกคนหนึ่งอายุประมาณ 2 ขวบกว่าๆจากอีกโต๊ะก็มาวิ่งเล่นด้วย วิ่งไปวิ่งมาสักพัก น้องแอนจี้ ( 3 ขวบ) ก็หันมาโอบน้องอีกคนซึ่งเป็นผู้ชาย แล้วบอกทุกคนว่า นี่น้อง Baby แล้วก็วิ่งเล่นกับน้อง baby ต่อ แล้วก็ กอดกับน้อง baby น่ารักมากๆ เลย พอน้อง baby กลับโต๊ะ น้องแอนจี้ก็วิ่งไปหา แล้วบอกว่า Come on! แล้วทั้ง 2 ก็วิ่งเล่นด้วยกัน จนโต๊ะของแม่น้อง baby จะกลับ น้องแอนจี้ก็ไป kiss น้อง baby ก่อนกลับ บายบาย ด้วย (น้อง baby ก็เรียกน้องแอนจี้ว่า baby เหมือนกัน!) ทำให้ฉันรู้สึกว่า มิตรภาพของเด็กที่บริสุทธิ์ใจแบบนี้หายไปกับความเป็นผู้ใหญ่รึปล่าว

ส่วนฉันก็มองอย่างมีความสุข แล้วก็กลับมานั่งโต๊ะ เจอมุมหนึงของร้านสวยดี มองขึ้นไปจะเห็นเป็นต้นไม้สูงๆ แล้ว ก็มีโคมไฟแบบทางเหนือประมาณ 5 อันเรียงกันอยู่ และแล้วเพลง Vagaluna inargenti ก็แวบขึ้นมาในหัว ด้วยเสียงเปียโนใสๆ...มีความสุขจัง