สนทนาธรรมกับเจ้าอาวาสวัดพระบาทน้ำพุ

เมื่อประมาณวันก่อนๆ ได้มีโอกาสไปวัดพระบาทน้ำพุ ทำให้ได้เห็นและเข้าใจชีวิตผู้ป่วยเอดส์มากขึ้น เหนือสิ่งอื่นใดนั้น คือการได้สนทนาธรรมกับท่านเจ้าอาวาสนานประมาณครึ่งชั่วโมง ซึ่งท่านสอนดีมากๆ

คำถามแรกที่ฉันถามท่าน คือ ท่านฝึกใจอย่างไร ในการทำงานอย่างไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อย

คำตอบน่าประทับใจมากคือ เวลาทำงานนั้น 70 เปอร์เซนต์ให้มีสติดูแลใจ ทำงานเพียง 30 เปอร์เซนต์ และอยู่กับปัจจุบันมากๆ ก็จะไม่รู้สึกว่าทุกข์ การทำงานเป็นเสมือนการฝึกจิตเสียมากกว่า ท่านสอนว่า ให้มี วิมังสา คือ ทุกคืนก่อนนอน ให้มีเวลาอยู่กับตัวเอง พิจารณาสิ่งที่เกิดขึ้นในแต่ละวัน แล้วดูว่า มีอะไรที่จะทำให้ดีขึ้นได้อีกบ้าง มีอะไรผิดพลาดบ้าง เพื่อนำมาเป็นบทเรียนสำหรับวันต่อๆไป

หากเป้าหมายของชีวิตคือ นิพพาน สิ่งที่เราทำทั้งหลายทั้งปวง ก็เพื่อสร้างปัญญา พอมีปัญญาก็ปล่อยวาง เมื่อปล่อยวางทุกอย่างก็นิพพาน

เคล็บลับ คือ การก้าวทีละก้าว ทำไปเรื่อยๆ เมื่อเหตุปัจจัยพร้อมก็จะบรรลุผลดังประสงค์เอง ไม่ต้องรีบร้อน เดินทางสายกลาง แต่ต้องมีหลักธงในแต่ละปีข้างหน้าของชีวิต โดยหลักธงนั้นต้องไม่ผิดธรรมะ ศาสติสุขก็จะมาเยือน

การฝึกนั้น ขั้นต้น จิตใจต้องมีกำลังก่อน ก็คือ อำนาจสมาธิ จึงสามารถ ใช้กำลังนี้ในการสร้างปัญญาได้

ขันติและวิริยะนั้นเป็นกำลังอันสำคัญในการจะช่วยทำให้งานสำเร็จ แต่เมื่อมีปัญญามากขึ้น ขันติก็ไม่จำเป็นต้องมีมาก เพราะ เมื่อเข้าใจชีวิต เข้าใจโลก ก็ปล่อยวาง ไม่รู้จะอดทนอะไร ก็มันเป็นไปตามโลกธรรม

ความทุกข์เกิดจาก การทำที่ผิดธรรมชาติ ความหวังที่ผิดธรรมชาติ เช่น คนทีจะตายก็ไม่ให้ตาย อย่าฝืนธรรมชาติ แล้วจะไม่ต้องเป็นทุกข์

เหล่านี้เป็นคำสอนของท่านเท่าที่จำได้ สัญญาไม่เที่ยงนะ ฉันลองนำมาปรับใช้ดูก็ทำให้ชีวิตของฉันเป็นสุขขึ้นเยอะเลยทีเดียว เช่น อยู่แค่ปัจจุบัน ไม่กังวลกับอดีต ไม่ต้องเพ้อเจ้อถึงอนาคต ก็ทำปัจจุบันให้มีสติไปเรื่อยๆเท่าที่ทำได้ ก็มีความสุขดี

ท้านที่สุด ฉันแอบรู้สึกว่า ทำไมไม่เกิดมาเป็นชายนะ จะได้บวช ดันเกิดเป็นหญิงเสียได้ แต่ก็นะ เกิดมาแล้ว ก็ปลง ทำความดีให้มากที่สุดเท่าที่จะทำได้ละกัน พระทานบอกว่าเกิดมาสมัยนี้ ไม่ตามกระแสโลกได้ก็ดีแล้ว แต่ฉันไม่ได้มีเป้าหมายแค่นั้น ฉันต้องการข้ามผ่านกิเลสบางตัวให้ได้เสียแต่ชาตินี้